Technisch Bulletin

REACTIE OP MENING GEVRAAGD

Hieronder worden een aantal reacties weergegeven op het artikel: Wat is er aan de hand met onze dubbels?

REACTIE VAN RON DANIËLS

Wat is er aan de hand met onze dubbels?
Een reactie op het artikel in het Technisch Bulletin, en hoewel ik al lang weg ben uit Nederland vallen me toch een aantal dingen op. Dit zijn zowel dingen die alleen voor Nederland gelden maar ook algemene trends die je in andere landen ziet. Om te begrijpen hoe dingen zich ontwikkelen moet je een aantal achtergronden kennen, deze achtergronden hebben mij het inzicht gegeven over waar de ontwikkeling van onze sport in Europa heen zou kunnen gaan en niet overal moeten we even blij mee zijn, denk ik.

Achtergronden
Op de eerste plaats kijken aardig wat landen veel en veel te veel naar China zonder daar zelf een visie op te hebben hoe dat ingepast zou kunnen worden in de bestaande trainingsmogelijkheden. Te weinig trainers hier zijn kritisch op wat er wordt aangeboden door de trainers in Azië, wellicht zijn ze onzeker over hoe ze moeten omgaan met de vaak nieuwe aanpak van deze ontwikkelingen maar toch zouden we ons veel kritischer moeten opstellen.
Als je kijkt hoe de training er in Azië uit ziet dan schrik je je rot: als het maar hard en zwaar is dan is het goed, techniektraining komt nauwelijks voor (totdat de spelers op nationaal niveau zitten). Een dictatoriaal systeem is wat alle landen in Azië gemeen hebben, het brengt spelers voort die goed kunnen luisteren (doen wat er gezegd wordt) en zelf niet veel nadenken, als je van jezelf geen techniek heb dan krijg je het ook niet van de trainingen die je worden aangeboden. Dit geldt zelfs tot op redelijk hoog regionaal nivau en wordt pas doorbroken, maar minimaal, op de nationale training. Veel spelers zijn dan inmiddels verloren gegaan door het ontbreken van elke vorm van scholing op badmintongebied.

De feiten

• De focus ligt voor '95%' op het enkelspel, binnen het enkelspel ligt de focus heel erg op de smash. Er is geen aandacht voor taktiek en al helemaal niet voor techniek, alle jeugdspelers hebben een mono grip en zijn dus zeer beperkt in hun technische kunnen.

• Veel landen zijn onderontwikkeld en hebben geen traditie van inspraak, overleg of andere vormen van democratie.

• Respect voor ouderen is hier nog zeer groot, oude en achterhaalde trainingstechnieken (-gedachten) worden daardoor nog steeds toegepast, ontwikkeling gaat langzaam (let wel: ik heb het over lokaal en regionaal niveau)

• Geloof speelt een grote rol in een aantal landen (niet in China en Vietnam), maar in Indonesië zie je dat de spelers van Chinese afkomst sterk zijn vertegenwoordigd in de badmintongeschiedenis van dit land en ook zie je dat christenen het beter doen dan moslims.

• Dit is ook iets wat voort komt uit de regionale en lokale trainingen, meisjes worden niet geacht aan sport te doen, en gemengddubbel wordt al zeker niet getraind.

• Ouders hebben alleen maar oog voor hard werk en zweet, techniek- en tactiektraining wordt niet gewaardeerd in deze landen totdat ze een zeer goed nivau hebben.

• De traingen bestaan voor '95%' uit wedstrijden spelen.

De conclusie is dat talent daar naar boven moet komen uit zichzelf, het is echt nog de wet van the jungle waar alleen de sterkste overleeft. Wat we niet zien als we kijken naar weer een nieuwe wereldkampioen uit Azië is dat er 10.000 spelers kapot zijn gemaakt in de aanloop. Dit zijn niet dingen die ik heb gehoord maar die ik met mijn eigen ogen heb gezien: spelers worden totaal verkeerd getraind en kunnen nauwelijks normaal lopen.

Nederland zie je nu dat er meer en meer wordt gekeken naar dit soort landen en de manier waarop ze daar trainen zonder van deze grote nadelen op de hoogte te zijn of gezien te hebben.

15 jaar geleden deden we dit al in Denemerken dat hebben gezien met de relatie Lin/Peter Rasmussen. En Wan Jin in Noorwegen en Denemarken. Het enige wat er vergeten wordt is dat er in China 1.000.000.000 mensen zijn, in Indonesië 220.000.000 en in Denemarken 6.000.000. Zo kunnen China en Indonesië heel veel spelers kapot maken om er een paar talenten uit te halen, die luxe hebben wij niet in onze landen.

Dit hebben ze in Denemarken al heel vroeg ingezien, Erland Kops was een van de eerste spelers uit Europa die in Azië ging trainen (dan heb ik het over de eind jaren 60 begin 70). Hij heeft de DBF toen al gezegd dat we dit systeem niet moeten kopiëren maar veel meer moeten gaan kijken naar een eigen strategie en een hele sterke opleiding moeten opzetten in Deneamrken. De reden waarom Denemarken nog steeds mee doet op wereldnivau is:

• Er is een zeer goede opleiding voor trainers

• De opleiding is flexibel en durft nieuwe dingen uit te dragen en ontraditioneel te zijn.

• De trainers in Denemarken beginnen jong met de opleiding en hebben daardoor heel veel gemeen met de spelers die ze training geven.

• Dit heeft er toe bijgedragen dat er heel veel goede trainers zijn in Denemarken, waar er in dit land de keuze is uit zo’n 10 à 15 kandidaten voor Nationale Coach, allemaal van een heel goed nivau, hebben de meeste landen 1 trainer die zich een klein beetje kan meten met de toptrainers uit Denemarken

• Op een nivau lager als nationaal coach hebben we in Denemarken ook honderden uitstekende trainers die in de meeste andere landen Nationaal coach zouden kunnen worden.

• De trainers werken redelijk goed samen, er is een hoog nivau van uitwisseling en er wordt denk-tank werk gedaan

• Spelers worden aangemoedigd zich technisch te ontwikkelen, spelen, show en plezier is heel belangrijk in de training in Denemarken

• Denemarken staat open voor andere meningen, en zijn heel goed in het combineren van verschillende stijlen en technieken.

• Het Deense systeem levert slimme goed nadenkende spelers die weten hoe ze de top moeten halen, en kritisch zijn ten opzichten van hun trainers.

HET GEVAAR

Het gevaar is dat als we teveel gaan kijken naar de ontwikkeling van China en proberen hun sterke kanten als een kopie op onze spelers te leggen, we vergeten dat dit systeem uit Azië een hoge sociale prijs heeft die wij ons helemaal niet kunnen veroorloven. Het is maatschapelijk niet geoorloofd, zo gaan we hier nu eenmaal niet met mensen en HUN lichaam om. Ik geloof dan ook heilig in een combinatie van het Deense slimme techniek- en taktieksysteem en de snelheid en agresie van Azië. De nieuwe style zou dus slimme agresie moeten zijn.

Nu kom ik op het artikel in het VBO blad, wat is er aan de hand met onze dubbels, er staan namelijk een aantal opvallende dingen in:

• Zitten de verkeerde spelers in de nationale selectie

• Wordt er verkeerd getraind

• Is de NK niet belangrijk genoeg

• Krijgt iedereen wel voldoende kans

• Willen de spelers wel maar is er geen talent

1. Zitten de verkeerde spelers in de Nationale selectie?
   Ik mag aannemen dat deze zijn uitgekozen op een aantal voorwaarden die de NBB stelt aan de spelers, als dat het geval is dan hebben we de juiste spelers en als dit niet het geval is dan kan je het de spelers niet kwalijk nemen dat ze verkeerd zitten omdat de NBB dan niet weet met welk materiaal ze willen werken om hun doel te bereiken.

2. Wordt er verkeerd getraind?
   Ik ken de Nederalndse situatie niet goed genoeg, in het algemeen vind ik dat er veel te weinig trainers zijn die een speciaal onderdeel tot in de puntjes beheersen. Er is te veel algemene kennis, het zijn te veel generalisten en geen specialisten.

3. Is de NK niet belangrijk genoeg?
   Dit kan alleen maar zo zijn als de NBB er geen belang aan hecht, als je selecteert op je NK of het mee laat wegen dan is het automatisch belangrijk

4. Krijgt iedereen wel voldoende kans?
   Ik denk dat deze vraag met nee moet worden beantwoord, als je niet heel zeker weet waar je naar zoekt voor je toekomstige dubbels dan krijgt niet iedereen voldoende kans, Eerst moet je weten wat je wil en verwacht van je dubbelspelers en dan ga je daar naar zoeken om de juiste spelers de kans geven. Als we nu in een situatie zitten dat de dubbels er niet aan te pas komen dan kan je dus stellen dat men niet precies weet waar men naar zoekt en er min of meer toevallige dubbels worden samen gezet en getraind.

Verder komen in de vraagstelling van het VBO blad trainers aan het woord die stellen dat er na de talentenperiode nu een tijd is waar spelers geen of weinig talent hebben. Dat moet op de eerste plaats niet leuk en motiverend zijn voor de spelers die nu elke dag hard moeten trainen, op de tweede plaats zeggen de trainers daarmee ook iets namelijk dat het niet zij zijn die talenten kunnen maken en dat de spelers zoals Brende, Lotte, Judith, Dicky en Dennis goed waren ondanks de training die ze kregen. Training wordt hiermee terug gebracht tot een leidinggevende functie die geen noemenswaardige ontwikkeling tot gevolg heeft. Het is droevig dat de trainers niets kunnen doen aan het ontbreken van talent (laat ik nou altijd het idee hebben gehad dat wij trainers talent ook konden maken of minstens ontwikkelen). Dus als er geen natuurtalenten zijn kunnen WIJ er ook niets meer aan doen? Daar ben ik het dus helemaal niet mee eens, in Denemarken hebben we maar al te vaak gezien dat er spelers zijn die zeer laat bloeien en niet als een enorm talent werden gezien, Jens Eriksen, Thomas Lund en Jon Holst Christensen om er maar een aantal te noemen zijn alle spelers die niet als enorme talenten werden gezien en waar zelfs tegen werd gezegd dat het misschien beter was dat ze de TEAM Danmark training maar moesten verlaten. Jon Holst Christensen werdt niet eens uitgekozen voor de buitenlandse toernooien maar werd wel wereldkampioen in de dubbels. Jens Eriksen werd bijna uit de Allerød training gezet omdat hij geen looptraining kan en wilde doen, ook hij heeft zich ontwikkeld tot een van de beste dubbelspelers van deze tijd. Het geldt ook in zekere mate voor zijn dubbelpartner Martin Lundgaard, waar tussen zijn 18e en 21e sterk aan werd getwijfeld. Een laaste die ik nog wil noemen is het speciale geval van Peter Rasmussen, ook hier hebben ze van gezegd dat het niets zou worden met die jongen en waren er niet veel trainers die hem wilden trainen. Ook hij heeft iedereen op zijn plaats gezet door gewoon wereldkampioen te worden. Dit zijn geen gehoorde verhalen, maar allemaal gevallen waar ik op de een of de andere manier bij betrokken was, als trainer of via mijn opleiding en in gesprekken met ouders van deze spelers, dus vanuit de eerste hand.:

Hiermee kom ik op het punt dat onze kracht zou moeten zijn, in China kunnen de trainers zich de luxe veroorloven om op talent te wachten en er zelfs een heel deel te verspillen, dat kunnen wij niet wij moeten talent veel meer zelf maken en er dus veel harder aan werken als trainers.

Nederland moet met zijn 17.000.000 inwoners dubbel zoveel talent hebben als Denemarken maar dat komt er niet uit. Trainers en training zorgen voor dit verschil, wij zouden veel betere trainers moeten opleiden die veel doelgerichter gaan selecteren en trainen. We moeten ons veel meer verdiepen in de vraag wat moeten onze spelers kunnen en hoe kunnen we dat bereiken. Kortom een eigen visie neer leggen over hoe een slimme dubbel er uit ziet, niet vandaag maar over 5 jaar. Trainers moeten veel meer elite bewust worden en denken in toekomst visie inplaats van het leren van vaste denkbeelden. Ik zou graag veel meer creatieve bijscholingen zien waar concept denken en trainen wordt behandeld, waar totaalvisie wordt neergelegd en waar ruimte is voor superspecialisatie.

Er wordt op dit moment veel te veel de nadruk gelegt op dat jeugdspelers het hele jaar door prestaties moeten neerzetten, terwijl er veel te weinig aandacht is voor speltechnische ontwikkeling. We proberen ze harder te laten werken dan de Chinezen terwijl we zouden moeten werken aan ze veel slimmer te laten werken dan de chinezen. In België is dit nog meer het geval als in Nederland, maar ik maak me voor heel Europa wel zorgen over dit korte termijn denken van de bonden.

Ik geef al enige jaren training in Indonesië en ook daar is men zich ervan bewust dat men, ondanks dat er daar 220.000.000 mensen wonen, ze China niet kunnen verslaan op hun sterkste kracht: de enorme hoeveelheid mensen die ze daar hebben. Ook in Indonesië zijn ze zich ervan bewust dat techniek- en tactiektraining steeds belangrijker worden, Eddy Ismanto heeft daarom ook gevraagd het snelle agresieve spel in Indonesië te versterken met de Know How van Denemarken (Eddy Ismanto was teammaat van Morten Frost in het Carlton team). Als we in Europa de aansluiting met Azië nog enigszins willen bewaren dan doen we goed aan veel meer te gaan focussen op onze eigen krachten en op een eigen antwoord op het geweld vanuit het oosten en niet door ze te kopiëren.