Technisch Bulletin

DETLEF POSTE: "EENVOUDIGE DINGEN GOED DOEN

ONTWIKKELINGEN IN DE BADMINTONSPORT

DETLEF POSTE: "EENVOUDIGE DINGEN GOED DOEN."

Door: Gé van den Broek

Druk heeft-ie 't wel, Detlef Poste. De bondscoach van Duitsland is in Almere de eindverantwoordelijke voor het mannen- en het vrouwenteam. Met zijn assistent Jeroen van Dijk moet hij alle spelers begeleiden, tegenstanders observeren en taktische plannen maken voor de wedstrijden. Op het moment dat ik hem vraag voor een gesprek, zijn, geheel volgens verwachting, beide teams doorgedrongen tot de kwartfinales van het Europees Kampioenschap, maar zijn antwoord is onmiddellijk instemmend. Als we bijeen zitten staan beide teams inmiddels in de halve finale. Spanning of tijdsdruk is niet te bespeuren bij de succescoach, die bij de junioren de jarenlange hegonomie van Denemarken doorbrak en ook bij de senioren hard op weg lijkt dit kunststukje te evenaren. Onderwerp van gesprek zijn echter niet deze successen, maar de technische uitgangspunten van de trainingen in Duitsland. Zijn assistent Holger Hasse komt immers het studieweekeinde verzorgen - een switch die moeiteloos gemaakt wordt.

De twee coaches werken al jarenlang intensief samen. Nadat ze allebei hun actieve spelerscarrière hadden afgesloten (Hasse zat bij de top van Duitsland, Poste draaide jarenlang mee in het internationale circuit als een verdienstelijke enkelspeler) ontmoetten ze elkaar ook weer als trainer. Poste werd al snel hoofdcoach van de junioren en liet zich assisteren door o.a. Hasse. Vanaf het begin was duidelijk dat Detlef Poste geen doorsnee coach was. Zijn gedrevenheid bleek nauwelijks grenzen te kennen. Minutieus werd toegeleefd naar toernooien en wedstrijden, de in de praktijk opgedane kennis werd omgezet in plannen om het Duitse badminton op een hoger plan te brengen. De stap naar bondscoach was logisch, inmiddels zit de eerste Olympische cyclus er bijna op. "Er is nog steeds kans dat we in alle disciplines vertegenwoordigd zullen zijn in Beijing, ondanks zware tegenslag door blessures van o.a. Nicol Grether en Juliane Schenk, terwijl Petra Reichel-Overzier nog op de weg terug is nadat ze moeder is geworden. Ik moet wel zeggen dat bij ons de eisen niet zo extreem hoog liggen als bij jullie in Nederland, want dan waren wij ook maar minimaal vertegenwoordigd geweest."

Afstemming
Plannen, trainen, coachen, observeren moeten in de begintijd een gigantisch tijdsbeslag op hen gelegd hebben. Noodzaak om efficiënter te werken, leidde tot sessies met regionale trainers waarbij trainingsplannen werden besproken. Daar werd de basis gelegd voor het standaardwerk Badminton Schlagtechnik, 't is immers wel handig dat spelers uit Hamburg en uit München hetzelfde geleerd hebben als ze samen in een nationale training aan de slag gaan. "Nu zou ik het boek weer heel anders schrijven, de sport staat niet stil. De uitgangspunten die erin staan gelden nog onverminderd, sommige details zou ik nu niet meer zo benadrukken en daar komen weer andere dingen voor in de plaats. Dat is onlosmakelijk verbonden aan het schrijven van een boek: vanaf dat moment ligt het vast, maar de ontwikkelingen gaan gewoon door.

Het verschil met de dvd's is dat daar alles goed te zien is. Waar in het boek sommige zaken, achteraf gezien, teveel nadruk krijgen, kan iedereen op de dvd's z'n eigen invulling geven." Vòòr het verschijnen van dit boek was in Duitsland, in tegenstelling tot Nederland, de focus erg gericht op de arm en werden rotaties overdreven sterk benadrukt. "We hebben geprobeerd hierin wat nuancering aan te brengen en meer verschillende technieken te beschrijven. Nu zou ik meer het gebruik van de linkerarm benadrukken, de bijdrage daarvan aan de slag is nog onderbelicht. Het heeft heel wat voeten in de aarde (lees: kilometers in de auto) om iedereen op één lijn te krijgen. Met 'n schematische tekening verduidelijkt Detlef Poste hoe de opzet is in Duitsland. Holger Hasse bezoekt regelmatig regionale trainingscentra, om daar weer de afstemming aan te scherpen. "Meer kunnen we onmogelijk doen, 't houdt 'n keer op. We kijken mee, discussiëren en preciseren, maar wat er gebeurt als je de deur achter je dicht trekt - daar moet je gewoon hopen op de goede voortzetting. Maar daar heb ik wel alle vertrouwen in: de samenwerking is steeds beter geworden omdat iedereen merkt dat 't werkt. En de successen van de laatste jaren hebben daar belangrijk in bijgedragen." "In onze visie staan technische details centraal, we besteden ook bij de senioren veel tijd aan kleine veranderingen die vaak grote gevolgen hebben. Ik ben er van overtuigd dat we het niet moeten zoeken in ingewikkelde oefeningen, maar dat we de meeste winst maken als we de eenvoudige dingen goed doen. Vaak herhalen is daarvoor noodzakelijk. Techniek en tactiek zie ik als in belangrijke mate verweven. Zoals die in de wedstrijd één geheel vormen, zo vormen ze in mijn visie ook één geheel in de training."

Behelpen
Het lijkt alsof de geldkraan wijd open staat voor het Duitse badminton, maar aan dat fabeltje wordt snel een einde gemaakt. "Jeroen van Dijk, Holger Hasse en ik zijn in dienst van de Duitse badmintonbond. Alle anderen zijn maar parttime in dienst, maar we hebben het geluk dat iedereen zo gek is van deze sport dat niemand er een punt van maakt veel meer uren te maken dan dat ze daadwerkelijk betaald krijgen. Die situatie kan niet voortduren, we plegen roofbouw op onze mensen. Na de Olympische Spelen zal er veel meer geld beschikbaar moeten komen, anders denk ik niet dat ik doorga. We hebben nu enkele topspelers die als zodanig in dienst zijn van de Bundeswehr, en in dat kader veel faciliteiten krijgen. Ook dat aantal plaatsen zal fors meer moeten worden. Zo is het niet meer te doen." Het Duitse badminton heeft de keuze voor topsport gemaakt. Er is een duidelijke leerweg voor de jonge jeugd, die talenten vaardigheden aanleert die in de verdere topsportcarrière gebruikt blijven worden. Toch valt te constateren dat bij de junioren er een terugval is, er zijn niet meer de resultaten van enkele jaren geleden. "Je moet de mazzel hebben dat er veel talent bijeen zit in 'n lichting. En laten we niet vergeten dat andere landen niet stil zitten. Ik kijk afgunstig naar het budget dat de Engelsen ter beschikking hebben. Hier in Nederland kunnen jullie spelers al jong in een soort internaat onderbrengen en ze dagelijks trainen, daarvan dromen wij voorlopig nog. Het succes van onze aanpak zie ik in de duidelijkere trainingsvisie die iedereen heeft en een hoger technisch niveau van onze spelers, dat gaat zich, zoveel is zeker, uitbetalen."

Op de EK zit het uiteindelijk niet mee. De Duitse vrouwen waren favoriet, maar verliezen de halve finale van Denemarken. Kopvrouwe Xu is ziek voor de cruciale wedstrijd, maar voldoende hersteld om mee te helpen de derde plaats veroveren. Met een derde plaats plaatsen ook de mannen zich voor de finales van de Thomas- en Übercup in Djakarta. Het is voor de vierde keer op rij dat beide teams zich plaatsen voor de eindronde, 'n unieke reeks in Europa.

ONTWIKKELINGEN IN DE BADMINTONSPORT

door: Wim Knaap

Binnen het badmintongebeuren hebben in de afgelopen decennia veranderingen plaatsgevonden: rackets zijn lichter geworden, andere soorten bespanningen. De spelregels zijn regelmatig aangepast sinds de eerste versie van Kolonel Selby, tellingen hebben meermalen veranderingen ondergaan. Ook in andere sporten zie je veranderingen zoals in materiaal, kleding, schoeisel, grasvelden (kunstgras), polsstokken (van metaal naar kunstofvezels), voetbalschoenen, voetballen, racefietsen, tennisrackets, klapschaats, bespanningen etc.etc. Ook binnen het badminton hebben zich belangrijke ontwikkelingen voorgedaan, in vogelvlucht:

1.Verlichting.
Vroeger werden T--palen bij het net geplaatst met daarop een hele rij peertjes als verlichting. Later natriumverlichting, als eerste in het toenmalige NBC. Thans wordt veelal de gewone TL-verlichting gebruikt.

2. Rackets.
Van volledig houten rackets naar steelshaft en vervolgens van geheel titanium tot vol carbon etc. Was rond 1957 het lichtste badmintonracket ongeveer 130 gram zwaar/licht nu zelfs onder de 90 gram. Ook diverse merken hebben wij de revue zien paseren zoals: Slazenger, Britgood Pinquin, Carlton, Holwa, Level, ESPE, SSS (Super Sport Service; met de series, Red, Green, Black Seals) Yoneyma, Yonex, Techno, Victor, Donnay, Wilson, Kawasaki, Adidas, Forza, Prince, Kennex, Rucanor (Rubber, Canvas, Noppen Rotterdam) etc.etc..

3. Bespanningen.
De bespanningen hebben ontwikkelingen doorgemaakt. Van monofile naar multifile voor nylonbespanningen al dan niet gevuld met olie en andere mengingen. De betere spelers prefereerden vroeger de darmbespanning in het Engels Catcut( hetgeen vaak vertaald werd door kattedarm, hetgeen onjuist is omdat de darmbespanningen werden/worden gemaakt van schapendarm). Ook ging het verhaal rond dat je van nylonbespanningen een tenniselleboog kon krijgen.

4. Shuttles.
Wat schetst mijn verbazing. Op het gebied van shuttles is niet veel veranderd. Zij het dat de roundend feathers niet meer te vinden zijn. Weet u het nog? Vroeger hadden wij naast de diverse merken ook shuttles met ronde en gepunte veren. Een shuttle van 78 grains met gepunte veren was vergelijkbaar met een shuttle van 80 grains met ronde veren. Allerlei manieren van prepareren werden toepast tot het beroemd geworden ombuigen van de veereindjes. Hele theorieën hoe je de shuttles moest prepareren opdat zij langer meegingen. Nylon shuttles zijn in de laatste 4 decenia daarentegen behoorlijk in het voordeel veranderd. Maar toch roept bijna iedere badmintonner dat ze met een veren shuttle willen spelen en walgen bij het idee dat ze met een nylon shuttle moeten spelen.

Waar ik mij het meest over verbaas is dat iedereen die denkt een beetje badminton te kunnen spelen meteen met veren shuttles wil spelen. Zo wordt alleen al in Nederland een gigantisch aantal veren shuttles verbruikt zonder dat iemand er bij stilstaat wat dat betekent voor de ganzen, immers zij leveren onvrijwillig de grondstoffen voor onze beroemde shuttle. Het verbaast mij dan ook dat nog geen dieractivisten het badmintonspel op het oog hebben gekregen en dat de nieuwe partij voor de dieren nog geen vragen in de Tweede Kamer hierover heeft gesteld. Ik hoop eerder dat wij als badmintonners zelf eens gaan nadenken over onze veren shuttles. Beste badmintonners, trainers, coaches, VBO-leden, bestuurders etc.etc. wordt het niet eens tijd dat wij ons een aantal zaken moeten realiseren en de veren shuttle moeten verbannen en alleen nog maar met een nylon shuttles gaan spelen?

In een overzicht de voor- en nadelen:

Kortom, vul maar in. Maar nu de echte nadelen. Zijn wij echt zo diervriendelijk? Ik denk het van niet.

Het gebruik van de veren shuttle brengt veel dierenleed met zich mee. Naslag in de literatuur en via internet leert dat men daar in het verleden nimmer bij stil heeft gestaan. Na veel zoeken blijkt dat veel leveranciers nauwelijks informatie (willen) verstrekken hoe en op welke manier zij aan hun grondmateriaal “de veer” komen en welke consequenties daaraan vastzitten. Uit beschikbare gegevens blijkt dat slechts twee veertjes per gans gebruikt worden, een uit de rechter- en een uit de linkervleugel. Waarom slechts die twee veertjes is niet bekend. Geschat wordt dat alleen al voor de Nederlandse competitie een gigantisch aantal ganzen nodig is om in de behoefte aan veren te voorzien. Bij een geschat verbruik van 16 shuttles per competitiewedstrijd (trainingen en toernooien laten we buiten beschouwing) zijn er jaarlijks zo'n 84.000 shuttles nodig. Dat zijn 1.180.000 veren (16 veertjes per shuttle). Daarvoor moeten 590.000 ganzen geplukt worden.

Naspeuringen in het badmintonwereldje over hoe de veertjes worden gewonnen of geplukt levert geen vermeldingen op. De Dierenbescherming maakt wel melding hierover,t.w.:

Het levend plukken van ganzen is een regelrechte vorm van dierenmishandeling. Immers, de angstige dieren worden ruw beetgepakt en moeten gedurende het zeer pijnlijke plukwerk (vergelijkbaar met het uittrekken van haren bij de mens!) met geweld onder bedwang worden gehouden. Vaak met zeer veel stress en pijnlijk letsel als gevolg; na de pluk verkeren de dieren in shock. Door het verwijderen van het dons verliezen ze bovendien hun natuurlijke bescherming tegen vocht en kou, waardoor ze gemakkelijk ziek worden. Om dat te voorkomen krijgen ze voor en na de pluk antibiotica toegediend. De dieren ondergaan deze kwelling in hun leven drie à viermaal, zo ongeveer om de zeven weken.

Mij dit realiserend vraag ik mij af in hoeverre de badmintonners zich wel bewust zijn van het feit dat zoveel ganzen nodig zijn voor alleen maar de vaderlandse competitie. Om nog maar te zwijgen van wat er op toernooien wordt verbruikt. En we hebben het hier alleen nog maar over het verbruik in ons kleine Nederland, terwijl badminton mondiaal één van de meest gespeelde sporten is... Ik vraag mij af in hoeverre wij de veren shuttle moeten blijven verheerlijken en niet gewoon moeten overstappen op de nylon shuttles.

Ik begrijp dat dit mogelijk een stevige discussie op gang kan brengen. Doch ik denk dat wij beter zelf deze discussie op gang kunnen brengen dan dat er allerlei activisten onze sport gaan vergallen met vervelende acties. Graag wil ik deze discussie opgang brengen en zie reacties graag tegemoet.